|
Translated has no connection with the authors of this page and is not responsible for its content.
View original page |
Lingobot Home
|
| What you are seeing is the cache version of a page that has been translated automatically | ||
Hey iedereen, heb ik met David Kaufer en de troep bij GreenForGood, een ecologische en gezondheid-gelete op elektronische handelplaats samengewerkt die een deel van verkoop aan lonende oorzaken schenkt.
Wij vernieuwen de plaats nu maar denken volledig in gebruik in een week of twee te zijn. U kunt ondertussen een weinig vinden wat wij allen over in GreenForGood.com, of door hier te klikken zijn.
Zie spoedig u!
Sommige vlezigere rapporten komen uit de conferentie van Blogging, van de Journalistiek en van de Geloofwaardigheid te voorschijn in Harvard vorig weekend (zie vorige post). De vroege rapporten waren op blogs en vormden een weerspiegeling van een blog-centrism. Deze recentere rapporten „van de heersende stromingsjournalist“ vormen een weerspiegeling van hun eigen bias eveneens, maar hebben het voordeel om vollediger worden gerapporteerd. Blogs neigden naar het ruwe voer. De artikelen neigen naar hoge filter. Ironisch, is I would've gedachte it'd rond de andere manier. Misschien leert elke partij van andere… de verkeerde dingen.
Het bijbehorende rapport van de Pers: „Hadden zij (bloggers) om het even welk idee, vroegen (New York Times') Jill Abramson, wat het haar krant kostte om zijn dienst van Bagdad vorig jaar te handhaven?“
Gee die ik ik geweest=was= daar dit heb gewenst. Voor al dat geld, wat kregen wij? Een vreselijke partij van stenografie uit militair POV. Om het even wat nauwelijks van het Iraakse publiek. Ik wens dit ik aan één enkel gedenkwaardig stuk kon herinneren. In plaats daarvan, wat me het hardst raakten waren de Iraakse blogberichten. Ruw voer versus hoge filter.
Als u let op en geïnstitutionaliseerdew media leest, weet u u hoofdzakelijk één kant wordt gevoed. Niets inherent verkeerd met dat, zolang het behoorlijk wordt geïdentificeerd (het vaak is niet zelfs dat… anonieme militaire bronnen en beleidsambtenaren). Maar wat over de andere kanten van de kubus van dit Rubic van internationale verschrikking? Het Iraakse publiek. Internationale oorlog-observateurs. De V.N. Amerikanen die in Irak op genadeopdrachten zijn geweest. Zij allen hebben ja POV. Maar zij beschikken ook over deskundigheid en een wettige informatiebasis.
Ik zou één of andere dialoog willen gezien te hebben over dit punt. De enige reactie die wordt gemeld is de „uitbarsting“ van Dave Winer dat Abramson het punt miste. Hij is juist. Maar punt van orde: De uitwerking, tevreden, zodat iedereen de kwesties en één of andere consensus of verbetering kent kan de bespreking naar voren komen. Niet het dode paard, maar dialoog zou slaan aardig zijn.
Van Lei kwam Blog Overkill. Jack Shafer biedt $1 aan de eerste aan blogger die schrijft „Shafer het niet.“ krijgt Ik kan geen geld van een medejournalist goedkeuren, omdat de meesten van ons niet betaald worden dat veel en bovendien, het een duidelijke ethische schending zou vertegenwoordigen om geld op iets goed te keuren ik ongeveer schrijf, maar de bodemlijn is dat Shafer over de helft van het krijgt. Ik waardeerde zijn gedetailleerd rapport gezicht-weg van de conferentie, maar clued zelfs het meest journos schijnen niet om te begrijpen dat dit geen wederzijds exclusieve onderneming is. De meesten zouden blogs een harde tijd bestaand zonder nieuwsverbindingen van institutionele media hebben. De media moeten beurtelings opnemen en blogs van de kansen voordeel trekken die zij aan de lijst hebben gebracht. Dit zou een hondstrijd maar geen van-leibandgebied moeten zijn…
Voor een incisive tegenbewijs aan Shafer, voegt de conferentieplaats aan de strijd toe.
Later…
De Schok van de Rek van de geeuw…… het hoofd van cobwebs. Dude van Wassup?
Goed is dat niet precies nauwkeurig. Ik ben niet in slaap geweest. Er waren dingen zoals wegreizen en verkiezingen en nieuwe software en… hey ben ik een blogger! Ik heb geen eind van verontschuldigingen!
Ik ben nog in overgang en weet niet waar ik ga maar voorgekomen zou ik enkel binnen moeten controleren om ervoor te zorgen de neuronen nog in brand steken. Het eerste ding dat ik was te weten ben gekomen dat TypePad opgeschort=had= mijn rekening wegens een verlopen creditcard. Gekregen dat bevestigde, maar er was geen wijzer „om te betalen backlogged rekeningsNOW“ zodat het me een weinig tijd nam te berekenen ik moest op de rekening teruggaan en klikken om betalingen bij te werken en… blah blah blahhgggg .....
Niettemin is het een gunstige tijd opnieuw te beginnen, aangezien voor me een rudimentaire blogging ervaring met de aanvankelijke inauguratie van de Struik van GW vier jaar geleden kwam. Ik had mijn laptop naast mijn Televisie opgezet en op dubbele „dekking.“ gelet Op de indiemedia plaatsen die IK en hoorde protesters heb gezien, zag ik ei-werpt die het later in Michael Moore's „Fahrenheit 9/11“ maakte (die enkel Beste Beeld van de Keus van de Mensen toekent, hoewel de persdekking) minimaal was won, en zag de politie strongarm tactiek. Op netwerkdekking zag ik niets van dat maar veel praal, omstandigheid en hortatory. Er waren geen stembekledingen op indie „kanalen.“ Er waren bijna niets dan yakety-jak op de netwerken.
Parallel heelal. Zelfs als gekruide journalist werd ik geschokt bij de censuur van de protesten. Het bracht terug geheugen van de grote burgerlijk-rechten en anti-Vietnam de oorlogsverzamelingen van de recente 'jaren '60, toen de media patronize, verminderen en ondervertegenwoordigen participatie. Onze generatie ging dat alles veranderen. Maar Brokaws en Rathers en Foxenaries en CNNites bowdlerized de inauguratie van 2001 in een gebeurtenis van de Was PR van het Witte Huis Witte.
De dekking was rond meer vertegenwoordiger dit keer, hoewel de protesten waren corraled en aan het punt van fecklessness „leidde“. Wij gingen aan de centrale campus van de Communautaire Universiteit van Seattle uit, waar de studenten en de leden van de linkervleugel zich aan maart aan Wandelgalerij Westlake verzamelden. De aantallen waren licht, in de lage drie-cijfers die (later in een paar duizend bij de wandelgalerij groeien), maar de band klonk groot en de tekens hadden rand. En de protesten dit keer kregen één of andere dekking in de Tijden van Seattle en de New York Times en elders.
Wat veranderde in de loop van de afgelopen vier jaar? Enkel ongeveer alles. Niemand kan zeggen dat blogs en andere onafhankelijke media evenwichtigere dekking dit keer rond dwongen, maar weinigen zouden hun effect één van beiden voorzien. Aangezien Jon Stewart het zette, richtend aan een klem van Struik die „ik zweer plechtig…“ zegt ongeveer 49 percent van het land zwoor ook plechtig bij het perspectief op een tweede termijn.
In feite, gaf het letten van de op groei van blogs en hun dekking in institutionele media als verhaal van het Stuk speelgoed van Technologie van 2004 en hun effect op de verkiezingswaarneming allen me vorig jaar een gedachte betreffende het eindeloze debat over journalistiek en het blogging. Hier is wat ik denk: Het effect van het blogging op journalistiek is omgekeerd evenredig aan de kwaliteit van media dekking. Zo wanneer de verslaggevers van toespraak terugkomen van Strom Thurmond van Trent Lott de bekende en de redacteurs zeggen, „zo wat als hij racistische dingen zei -- hij is Trent Lott, wat u?“ denken en stel niet de dekking in werking, dan blogs bloei werkelijk. Wanneer Dan Rather en CBS onzorgvuldige ijver op administratie doet en snookered, blogs sprong op 'em krijgt. Wanneer de netwerken zich op dekking spreken-hoofd-met-a-Mike van tsunami in plaats van het uitgaan en het grijpen van ruwe video voor het luchten baseren, blogs vul de leegte. Omgekeerd, wanneer Seymour Hersh onderzoekt en het de gevangenisschandaal van Abu Ghraib meldt, blogs zijn toeschouwers (het richten en het verbinden). Wanneer de camera's ABC de bureaucraten vangen van de Veiligheid van het Geboorteland boondoggling het omhoog in Hawaï, blogs hebben niet een om voorbij het neigen en het verbinden te zeggen.
Als de journalisten en de media hun werk doen, met andere woorden, wordt de rol van bloggers (in een rapporteringsbetekenis) verlicht. Obverse is even waar.
(Is hier iets. Rijst van Condoleeza zei in haar bevestigingshoorzittingen dat Sadaam Hussein met terroristen „cavorted“. Sommige waarnemers, met inbegrip van Jon Stewart, gebruikten het voor een grap of twee. Maar niemand schijnt om erop gewezen te hebben dat welke Rijst betekende te zeggen „partner.“ was Ik ben niet zeker zelfs dat waar is, maar het schijnt meer likelier dan Sadaam hebbend terroristen over voor vrolijk romp door de Hemelse gebieden van Bagdad.
Toen ik begon in 2000 blogging, zag ik blogs (in een poging „Who is Uw Portiers?“ als afzonderlijk journalistic middel met diepgaande implicaties voor institutionele media: „Er zal altijd een rol voor portiers van onze het kiezen zijn, zoals in om het even welk uitgever-lezer pact impliciet is. Ik heb gestipuleerd alvorens dat Weblog „zwermen“ te voorschijn zal komen -- bloggers van gelijkaardige meningen en waarden die virtuele ad hoc „publicaties“ rond gebeurtenissen en tendensen vormen. Maar bloggers hebben de kans om het proces te leiden voor ons, eerder dan het vertrouwen op een officiële of gesanctioneerde portier om waarheid en schoonheid voor ons te bepalen. Aangezien duizend bloemen bloeien, wordt de tuin van het Web van informatie diverser, informerend en transformatief (op manieren verder) om het even wat de traditionele drukwereld op papier kan verstrekken.“
Blogs (hopelijk) evolueert nog, hoewel de termijn ook aan het punt van meaninglessneoss is verdund. Om het even wat gepost door een individu, schijnt het, is een Weblog. Maar blogs van schrijver/essayists zoals John Perry Barlow of Rob Salkowitz zijn veel verschillend van de snel-klapaaneenschakelingen van Dave Winer of Dagelijkse Kos. Blogs neigt ook zwaar en kort op argument op dialoog te zijn. Ik wens dit er hier meer verbindingsweefsel was -- de gemeenschappen vormden zich rond doelstellingen van consensus en begrip in plaats van willekeurig oppositional geratel. Meer op dit recenter. Mijn collega Dan Gillmor, die enkel San Jose Mercury News verliet om een project in basisjournalistiek te onderzoeken, kan bij wat van dit eveneens overhellen.
Voor nu, is het groot achter te zijn onder het blogging. Ik voel bijna als het zeggen van Vier Meer Jaren! maar ik vrees de gedachte dat het blogging als zuiver parallellisme aan politiek kon functioneren Bushite.
Ik word geabsorbeerd in sommige nieuwe ondernemingen en neem een hiaat van het blogging voor een tijdje. Dank voor de vragen en ik zal proberen om iedereen te laten weten wanneer ik terugkeer. Controleer ondertussen mijn blogrollers het recentst en het grootst.
Blijkbaar hebben de regelingsbesprekingen tussen Microsoft en de Europese Unie ontbroken. Beduidend, schijnt een belangrijk plakkend punt Microsoft plan voor zijn eigen „Google“ onderzoeksmotor in Longhorn te zijn. Zoals ik in een kolom van de Economie in de Tijden van Seattle voorspelde, was de antitrustolifant zeker om op de manier van een MSFT „Winoogle te krijgen.“
De verhaalnota's van vandaag: Het „geschil over „toekomstig gedrag“ omvatte de eisen van de regelgevers van de EU dat Microsoft zijn plannen aan bundel veelvoudige eigenschappen in aanstaande producten, met inbegrip van zijn volgende versie van Vensters verandert, gepast in 2006. Die uitgave van Vensters zou moeten een onderzoeksmotor en andere eigenschappen bevatten die met rivaliserende producten konden concurreren.“
Zo nu wordt de kwestie hoeveel het geval van de EU het beïnvloeden van Longhorn in de V.S. en elders beëindigt. Als de uitspraak van de EU op beroep steunt, moet zich u afvragen of de „Desktop Google“ in Longhorn zal gebeuren. Zoals ik heb geschreven, zie ik geen probleem voor Microsoft deze dienst aanbieden zolang Google (of whomever) krijgen om juist het opzij aan te bieden, het probleem voor Microsoft die dat Google de gevestigde merknaam is is.
In een grotere context, heb ik lang gedacht aan een „regeling“ met Microsoft zoals die slechts lichtjes uit een „concessie wordt verwijderd.“ Wat gebeurt wanneer Microsoft bereikt geen concessie?
Zoals het geval van de EU toont, gebeurt wat is dat Microsoft niet regelt. Veel beroep en veel het wettelijke ruzie maken wachten op.
Michael Moore's bestselling Stomme Witte Mensen terug in het nieuws, b.v. een verhaal in de New York Times van vandaag over een nieuw boek, is hoe te om Stomme Witte Mensen uit Bureau te krijgen. HarperCollins, vervreemde“ uitgever van Moore de „(hij is sinds geschakeld), rammelt kettingen over mogelijke verwarring tussen de twee boeken (de laatstgenoemde titel wordt gepubliceerd door de Zachte Pers van de Schedel).
Ik ben een Michael Moore ventilator en zijn werk voor wat tijd gevolgd, zodat hield op ik toen ik in het verhaal las over hoe de Stomme Witte Mensen „oorspronkelijk gepland om op 11 Sept., 2001 waren worden bevrijd.“
Toen ik Moore twee jaar geleden (voor het Nieuws van de V.S. & het verhaal van het Rapport van de Wereld) interviewde, vertelde hij me het boek voor publicatie binnen weken gepland was die 9/11 volgen. In intro aan zijn follow-upboek, is Dude, waar Mijn Land? , vermeldt hij dat 50.000 exemplaren van het boek omhoog tegen 10 September waren gedrukt. Ik herinner ook aan (hoewel het onwaarschijnlijke) Moore zelf, in openbare besprekingen schijnt, aanhalend de originele de versiedatum van het boek als 12 September.
Maar niet 11 September. Als het voor versie 11 September was gepland, toch het would've bevrijd.
Ik ben niet zeker hoe deze „huiler“ door de verslaggever en de bureauredacteurs in The Times kon gekregen hebben. Ik ben niet zelfs zeker waar de datum van 11 September oorspronkelijk met de versie van het boek kon geassociërd te zijn (er zijn één hoog-op citaat van de Stem van het Dorp op Google). Een onderzoek van het Web, eenvoudigst van feit-controles, toont een paar vermeldingen van 12 September als originele de versiedatum van het boek. Maar andere versiedata worden eveneens aangehaald, en samenvallen het meest met mijn originele rapportering teneinde de versie spoedig na 11 September vastgesteld was.
Ik zou dit als minder belangrijk punt behalve het feit toestaan dat het werkelijk onzorgvuldig onderzoek en nog het meer onzorgvuldige denken toont. Aangezien een jonge verslaggever maakte ik fouten als dit en kan vriendelijk nog aan één van mijn stadsredacteurs herinneren die, vet-grease-marked exemplaar, met een eenvoudige vraag, verwant aan „Hey, ben zeker u de versiedatum was 11 September?“ ter beschikking langskomen En dan zou ik over het denken, en een licht zou gaan, en ik zou een weinig meer onderzoek doen, en zou het juist krijgen -- en realiseer later dat de redacteur beter allen, van ervaring en eenvoudige logica had gekend. Het feit dat dit door de redactieketting in de New York Times maakt me het document voer denken moet analyseren hoe het feit-controleert behandelt.
Ik ben een grote ventilator van Slashdot aangezien de regelmatige lezers het weten, en ik houd zelfs en vertrouw op van de meesten van wat de Anonieme Lafaard moet posten. Maar de heel wat tijd die ik niet waarom AC verbergt achter een pseudoniem krijg, en in elk geval ik denk pseudonymity kwetst het Web.
Meer in mijn kolom van de Economie in Tijden de van vandaag van Seattle.
Sommige nadenkende lezerscommentaren hebben reeds in gerold:
De „werkelijkheid is dat mijn daadwerkelijke naam, door noodzaak, mijn professioneel leven vertegenwoordigt en ik me niet kan veroorloven om om het even wat op een openbaar forum te doen dat het verder beschadigt in deze economie zal veroorzaken. Mijn ethische normen verstrekken me wat begeleiding wanneer het over hoe ik pseudonymity online gebruik, niettemin komt. Als ik iets post die ik van plan ben me erachter te bevinden, dan gebruik ik altijd mijn gebruikelijk handvat in dat forum. Enkel aangezien de naam mijn ouders me gaven mijn bedrijfsgezicht is, is de naam ik me gaf mijn persoonlijk gezicht. Ik kan eens gedacht hebben dat er geen onderscheid tussen twee zou moeten zijn, maar ik zie de wereld verschillend, en misschien cynically, nu. Mijn identiteit is te kostbaar van goederen te verspillen door het aan gearchiveerde besprekingen van geen echt gevolg vast te maken. Veel van mijn online gesprek is geen verschillend van de soorten gesprekken die ik heb gekregen in wanneer ik drie of vier bieren met vrienden heb gehad. Ik ben in geen geval beschaamd van die gesprekken, maar ik denk nauwelijks het voor hen een deel van mijn openbaar verslag aangewezen is te zijn.“
En dit:
„Het is niet alleen in praatjeruimten (geen die ik) gebruik maar in elk openbaar forum waar hun meningsverschillen zou kunnen luchten, of proberen om bespreking te beginnen over kwesties. De mensen kijken of wachten op de veiligheid van aantallen of anderen om hun gedachten, waarschijnlijk voor vrees voor één of andere soort represaille uit te drukken, misschien de overheid of één of andere andere litigeous of wettelijke zorg. Wat kunnen niet geïnformeerd klinken vrezen of één of andere andere zorg hebben, maar het meest enkel binnen zonder de verantwoordelijkheid van individualiteit en verantwoordingsplicht willen mengen.
Voor me „mengt“ de kwestie en is enkel niet beperkt tot individuen, maar ook aan organisaties zoals kranten en de rest media, zolang het een winst of hulp maakt verkopen. Helpen om een winst te maken of te verkopen is minder gewaagd als er het mengen zijn of de voorgestelde informatie bevordert de „partijlijn.“ De inruil is de complicit erosie van verantwoordelijkheid en verantwoordingsplicht op elk niveau van de maatschappij. „
In mijn kolom 1 van de Tijden van Seattle Maart sprak ik over pitfalls van het digitale foto uitgeven op het Web, zich concentreert op John Kerry/Jane Fonda knoei. Sectie de van vandaag van de Kringen van de New York Times leidt met een verhaal dat van Katie Hafner het zelfde onderwerp onderzoekt. De hoek Corbis intrigeert: Is de persoon die veranderd de foto aansprakelijk aan een burgerlijk kostuum? Welke verhogingen zouden de vraag, niet iemand de schuldige partij opsporen moeten kunnen? Corbis moet een verslag van downloads hebben, aangezien het de foto aan zijn archief slechts dagen toevoegde alvorens versie het begonnen tonen omhoog op het Net doctored.
Een paar maanden geleden schreef ik over omnipresence van video -- videobiquity -- voorstellend dat de Appel iPod met een iVid zou moeten volgen. Of VidPod. Of wat u het wilt roepen.
In de New York Times van vandaag, werkt David Pogue het scenario met een verlaging van diverse apparaten bij. Citaat: „Nu, zullen de videospelers nooit vrij de geraakte ineenstorting zijn dat de audiospelers zijn geweest. Één significant verschil is dat daar niet zo vaak en plaatsen voor het gebruiken van.“ is
