„Ik groeide in een zeer kleine stad, ging naar een kleine elementaire, toen hoge school -- en gekregen om voetbal als aanzet te spelen. I skinny ondergedompeld en gevist in een meer, hadden mijn hart dat door mijn hoge schoolmeisje wordt gebroken. Ik heb als heel wat kerels luisterend aan mijn levende muziek… geleefd En ik denk die ben waarom de mensen mijn verslagen kopen, omdat zij kunnen op de kerel betrekking hebben die die liederen zingt: Zij vinden als de liederen over hun leven zijn, omdat zij over mijn leven zijn -- en ik ben niet dat alles verschillend van hen, zelfs nu.“

Kenny Chesney, de trots van Luttrell, Tennessee, is eigenlijk vrij een verschillend beetje. Met rijtjes dubbele platinaverslagen voor overal gaan wij en Grootste Klappen, veelvoudige week grafiek-toppers en carrièrebepalers met „ik verloor het,“ „hoe voor altijd voelt,“ „tweemaal gebeur niet,“ „zij denkt Mijn Tractor Sexy“ en „Daling van Liefde,“ de lancering van zijn eerste ware belangrijke headlining reis, is hij Everyguy die bewijst dat de dromen waar kunnen komen.

Geen Schoenen, Geen Overhemd, Geen Problemen vindt Kenny Chesney houdend opnieuw een spiegel tot zich -- en alle mensen achter waar hij uit komt. Als de 12 hierin bevatte liederen een weinig ouder zijn, een weinig wijzer, een weinig bewuster, vangen zij nog de ongebreidelde vreugde die jong is, leefde het leven voor het zuivere gevoel van het en unburnished emoties van mensen die verkiezen te ervaren eerder dan om te analyseren wat aan hen gebeurt.

Van de openingsnota's van „Jongelui,“ een lied dat de trilling van alle dingen viert u kan doen alvorens u weet wat niet u kunt -- aangemaakt door de goedkeuring die met de wijsheid van is gegroeid komt, is Geen Schoenen een verslag dat de hun fasen van de jeugd bekijkt die komt in. Of het het achtervolgde sterke verlangen van Conway -conway-esque „ik is herinner me,“ het gemartelde begrip van het conflict van Bruce Springsteen van faithlessness en scherpe harten „Één voeren,“ de merk-het-gebeuren-in-wrok-van-die-die-zeggen-u-blik niet gevoel-goede hymne „Grote Ster“ of de aanpassing van de tropicalihouding die het titelspoor informeert op, begrijpt Chesney de fasen en de stadia van het groeien, de trilling van voetbal en het vallen in liefde, de pijn van verlies en betreurt.

„Ik denk ik genoeg sterk was om meer te zetten van mij in deze liederen. omdat het eng is om als dit daar te zetten, de“ man geacht „Heetste Bachelor van het Land“ door het Weekblad van het Land bekent. „Mensen uw uw twijfels tonen, kwetst, en zelfs uw fouten, om bereid te zijn om mensen te tonen die van zich scheiden, het deel dat zo menselijk en ruw en pijn doend is -- goed, is het het hardste ding over dit.

„Maar als u echt het publiek hebt dat ik ben ik, dan u hen dat verschuldigd heb geloofd. Toch kan ik niet veronderstellen gevend hen minder dan de waarheid -- en sinds het laatste album, leefde ik heel wat leven en leerde heel wat lessen. Het is hier allen, als u.“ luistert

Zeker „Heel wat Verschillende Dingen“ doet dat. Geschreven door Rekening Anderson en Dean Dillon, is helft-gesproken, meditatie helft-gezongende bij het overgaan op kansen in het ogenblik dat zijn leven zou kunnen bepalen, „Heel wat Verschillende Dingen“ een pleidooi om te leven en elke kans, savor elke sensatie de rijkdom van de reis te ervaren zodat men de volheid van het kan omhelzen allen.

De „spijt is het één ding ik de meeste mensen levend met op één of andere manier geloof,“ Chesney staat toe. „Iedereen leeft met het, omdat wij allen tijden in ons leven hebben toen wij niet de extra maatregel, niet uitgingen op dat lidmaat troffen -- of het uit dat één meisje vroeg of opkomend voor iets geloofden wij in. Zo wat er ook is het…, bent u wat benieuwd als? En u bent wat benieuwd het als zou gevoeld hebben.

„Aan me, zouden wij moeten leven ons leven om het allen te ervaren, om naar geluk te streven, om de dingen te zijn die wij hebben geloofd in. Maar het is eng, die betekenis van zo gekwetst het worden… wat wij op overging? En dat is de echte tragedie, veel slechter dan het longing voor wat niet was. Het is wat me aan „Heel wat Dingen Verschillend“ van de eerste lijn trok.

„U weet het, „I would've besteed a lot more tijd in de gietende regen zonder een paraplu, die mijn hoofd behandelt…“ is bijna als wat het als uw dromen voelt achtervolgen. Uit zijnd op de weg soms, voelt u als een astronaut, die in uw eigen kleine wereld rolt, die naar een andere stad gaat -- totaal losgemaakt van om het even wat die op het normaal leven lijkt. U raakt dat stadium, niettemin, en u ziet die mensen, hoort hen verbindend aan uw leven, ziend hun leven in deze liederen -- en u herinnert waarom.

„Wordt losgemaakt is niet pijnlijk. U geeft sommige dingen op. Maar bekijk wat u bereikt: soort het gelijkaardige zijn uit in de regen, zonder een paraplu. Het is niet slecht, werkelijk, en als u het voelt voor wat het is, is het eigenlijk vrij aardig.“

Niet dat alles Kenny Chesney is ernst bovenop contemplation doet. Aangezien hij de eerste om is toe te laten, „niet moet elk lied de wereld veranderen. Ik houd van ernstige liederen, maar de mensen hebben een versie, iets nodig die u maakt over het glimlachen en lachen en vergeten. Die liederen zijn ook belangrijk, vooral want de mensen die het allen proberen te maken steek houden.

„Zo als het u in het hart beweegt, of de ziel, of de heupen, dan op de een of andere manier verbinden wij, ergens die werken. En u weet het, is het altijd zo geweest.“

Met „Jongelui“ Chesney heeft gevonden een manier om inhoud met dat besmettelijke gevoelsgoed samen te voegen sloeg. En de fusie van groef en grotere werkelijkheid informeert „ook nooit het Gaan als dat opnieuw voelen,“ een winderig lied over fasen in het jong man leven -- van het spelen van voetbal als jong geitje, aan het vallen in liefde en het maken van liefde voor het eerst, moetend de gevolgen van twee jonge geitjes in verlangen op een bepaalde manier onder ogen zien waar elke overgang uiteindelijk singer voor de passage rijker verlaat.

Er zijn zelfs „Levend Die Liederen opnieuw,“ een lied vangend het verouderen hippie, die de definitie van zijn leven vindt -- alhoewel het leven dat veel minder dan was had hij post-Vietnam, de post-zomer van Liefde, post-brandwond uit verondersteld -- in de muziek dievan hij hield. Berijdend een golf van glimpen van de Hulst van Creedence en van de Vriend en de scène van Haight Ashbury, kan hij nog aan een tijd teruggaan wanneer uit het ontspruiten van de lichten was dat alles van belang was en ontsnapt aan het slaafsheidsleven kan soms worden.

Kenny Chesney is van de macht van de muziek van persoonlijke levering op de hoogte. Aankomend in Nashville aangezien de golf Garth/Clint/Vince/Alan brak, wist hij hij wilde zingen. Hij erkende ook dat hij om het even welke onderscheidende elementen niet had die die kunstenaars apart plaatsten. Maar hij brandde met zijn droom -- en aangezien de kleinste, langzaamste beginnende ontvanger van de wereld („het was een uiterst kleine school,“ hij lacht), het harde werk en het blijven bij iets u wilt geen vreemd concept waren.

„ik nam een beslissing ik ging berekenen hoe te om mijn het leven speelmuziek te maken,“ zegt de veteraan van Chucky in Stad Johnson waar hij 5 nachten een week voor uiteinden terwijl het bijwonen van de Universiteit Staat van de Oost- van Tennessee speelde. „Hebben gedaand dat, ik voorkwam kon ik een jol in Nashville ergens uit schaven, was om het even wat speelmuziek fijn.“

Toen Chesney om het even wat zei, vond hij letterlijk één van de poverste huizen daar was: het gras. Een tijd-geslagen honky tonk op het slechtste deel van trillende Lagere Breed van Nashville eens. Als het was zodra een overstroming Ryman achtervolgt, waren de tijden van het Gras ruw gegroeid -- mengt toeristen met drunks, dreamers die het nooit maakten, werkende meisjes en de langzaam verdwenen vluchtelingen die hun landmuziek echt in de waarste betekenis van het woord wilden. Het geschikte recht van Chesney van Kenny binnen. Een jong geitje van een kleine stad in Oost-Tennessee dat van Conway en Waylon, George Jones en Lid van de linkervleugel Frizzell hielden, Willie Nelson en George Strait en Haggard Merle, Vern Gosdin en John Conley en welk anders hardcore landventilators ook wilden horen.

„ik speelde 5 of 6 nachten een week als ik het kon krijgen, 4 uren minimum voor vijf dollars per uur en de uiteinden,“ Chesney herinnert zich. „Wanneer u muziek in de Stad van de Muziek maakt, is het o.k. allen. Ik had een slechte kleine band iemand me hielp samenbrengen. De klei Bradley, die tegelijkertijd BMI bedroeg, hielp me uiteindelijk een het publiceren overeenkomst in Acuff krijgen toenam en dat soort leidt tot mijn overeenkomst van Steenbok.

„Het was één van die dingen waar, terug kijkend, het moeilijk is te geloven u niet of twijfel ontmoedigd werd, maar in het ogenblik, gebeurde het allen gevoeld als het, omdat u wist wat niet die werkelijk was gebeurt. Het is grappig… Ik speelde het Centrum Gaylord (de arena van Nashville) op de Vooravond van het Nieuwe Jaar en er waren bijna 12.000 mensen. Het centrum Gaylord is niet 100 yards van waar het Gras dat zich wordt gebruikt om vóór tornado te bevinden het wegblies.

„Ik was onstage, bekijkend die mensen -- en het was plotseling als, herinnerde ik me hebbend die de jol van de Vooravond van het Nieuwe Jaar bij het Gras acht jaar geleden. Het was als misschien 10 mensen, maar het was zulk een grote overeenkomst om DIE nacht in Nashville te werken… en in dat ogenblik, werd ik enkel verloren omdat het allen een onduidelijk beeld, elk laatste beetje van het was. En u weet het? Ik ben niet zeker dat de trilling -- alhoewel het geluid en de energie van de menigte veel groter waren -- was verschillend dat alles.“

Dit is een bekentenis niet van een mens die niet waar hij is, maar iemand waardeert wie nooit verloren aanraking met zijn kern is. In de loop van de vier jaar dat overal gevestigd de snel-aan-lach, nooit-één-aan-schuw-weg-van-wat-behoefte-aan--gedaane jonge mens als kracht dat worden moet berekend met, vindt hij nog zijn ventilators zo veel een spiegel zijn van wie hij is aangezien hij is wie zij zijn.

„Aan me, spreekt iedereen over wat land is? Goed, vooral denk ik, is het over waar het zijn, zingend over mensen leef werkelijk hun leven. En het kan één of ander stom klein ogenblik zijn dat misschien niet als veel schijnt, maar waarschijnlijk één van de ogenblikken is die uw leven bepaalt.

„Ik nog am een ventilator -- en ik weet wat aan me van belang was,“ hij pointedly verderga zacht maar. „ik was dat de kerel uit in het honkbal GLB uitziet op, en ik dreef om te zien Keith Whitley bij een (w) IVK luisteraarappreciatie door mij tonen om hem te horen „sluit Uw Ogen“ en „geen Miami, Mijn Amy.“ zingt En u weet het? Ik nog, zal nog doen -- omdat de muziek is hoe wij verbinden.

„Sprekend aan mensen, vooral over het materiaal dat de kwesties, hard kunnen zijn. Wanneer u zingt of aan een lied luistert, stelt het enkel deuren open. Of het iets als „ik is kan niet daar gaan,“ wat over niet het kunnen gaan plaatsen is u houdt van omdat het geheugen van wat u verloor te sterk is, of de „Jongelui,“ die herinnert hoeveel pret die is jong is, of „hoe voor altijd voelt,“ wat enkel de trilling van het vallen in liefde is, het bent zeer echt op een zeer fundamentele manier. „Ik denk de mensen dat realiseren. Ik ben niet zo verschillend van hen, horen zij het in de liederen -- en ik ben als hun vriend. U weet het, is het geen slechte manier om vrienden te maken.“

Voor Kenny Chesney, van de bijna 8 miljoen verkochte albums, spoedig-aan-wordt arena-gerangschikt headliner, het onvermijdelijke grafiek-climber, die al cake is. Voor hem, is het over de kerel in de honkbalhoed en het meisje dat de kerel denkt is mooi. Het echte leven de dubbele platinajongen, dat zijn solace in de oceaan vindt, realiseert verschijnt niet altijd met de vergulde randen en de diepgaande verklaringen -- u kreeg om de waarheid te vinden aangezien het langs met tan lijnen rolt, fonkelt een gemakkelijke glimlach en in zijn oog.

En u weet, tot dusver het, die gewerkte enkel fijn zijn.