De historici, wat van hen, maken zich ongerust dat de opzettelijke fictie met echte geschiedenis verkeerd wordt. 6 Juli, de persmededeling van 2006 (van de Universiteit van Leeds) laat doorschemeren bij sommige van die nood:
Het internationale Middeleeuwse Congres van 2006 (IMC) vindt van 10 tot 13 Juli plaats, en één van zijn vele dienstenaanbod is een bespreking van hoe de Code van DA Vinci openbare waarneming heeft beïnvloed en het gezag van historisch bewijs ondermijnd.
De code van DA Vinci is in geen geval het enige fictieboek dat, in deze betekenis, geschiedenis heeft gemaakt. Professor Joep Leerssen van de Universiteit van Amsterdam vertelt ons over een nieuwsgieriger geval:
In 1991 publiceerde ik een roman in mijn inheems dialect, Limburgish, een duistere regionale taal in Nederland verwant aan Luxemburgish. Het werd geplaatst in mijn huisdorp, maar een huisdorp zette en mythologized zoals in „Amarcord“ van Fellini, of in schilderijen Chagall om. De titel was „'tVerhaol Muringe mèt Engelse zónder Paulien“: Het verhaal genoemd Muringen, met en zonder Pauline - Muringen die de naam van fictionalized dorp is.
Sommige scènes werden geplaatst in pub die in werking werd gesteld, toen ik luid-geuit lad, door bekend was, scrawny, zeer speciale oude vrouw genoemd Majja Hagestein. Zij was zo speciaal ik vermenigvuldigde haar in drie en schreef dat zij laatste van drie zusters die dat pub in werking stellen was. (De Drievoudige godinnen waren een weinig een thema in die roman. Een andere vrouw die gebruikte om diner in werking te stellen ik eveneens in een drievuldigheid, met de portentous namen van Nora, Meta en Dentata. veranderde)
De roman werd een succes, minstens door de normen van Limburg, en een televisieteam kwam aan mijn dorp me en locals interviewen. Wij babbelden in de lokale staaf toen dat andere pub, en Majja Hagestein, het gesprek ingingen. De kerel van TV die over haar „en haar twee zusters vóór haar“ wordt gevraagd. De barman die aan zijn bejaarde moeder wordt gedraaid, stelt ook voor om de bemanning van TV te controleren, en vroeg haar: „Herinnert u Majja Hagestein? Was daar iets met twee zusters?“ En de moeder antwoordde: „Oh, goed, ja… ja… die een tragisch verhaal, dat, over Majja en haar twee zusters…“ was
Sedertdien wordt bekende Majja Hagestein uniform verondersteld om drie zusters geweest te zijn. Dat stelde me tevreden geen eind, omdat mijn boek over een dorp was dat door worden verteld tot stand kwam (vandaar de titel), en het verhaal waste terug in het echte leven, en maakte het speciaal.
Ik weet niet of kunt u om het even wat met dit doen, maar het was pret om aan het te herinneren en het neer te schrijven.
Door de manier: De naam van pub van Majja Hagestein, het jonge geitje van I u niet, was „Duivenmaatschappij DE Snelheid“, die als Snelheid“ van Fanciers van de Duif „„van de Maatschappij“ zou vertalen. Het is nu een Joegoslavisch restaurant dat door een immigrant van Mostar in werking wordt gesteld. Het leven is prachtig.
(Dankzij onderzoeker Phil O'Leary voor het introduceren van ons aan onderzoeker Leerssen)