|
Translated has no connection with the authors of this page and is not responsible for its content.
View original page |
Lingobot Home
|
| What you are seeing is the cache version of a page that has been translated automatically | ||
Terra, Sol III
De aarde is de derde planeet van de Zon en vijfde het grootst:
baan: 149.600.000 km (Au 1.00) van Zon
diameter: 12,756.3 km
massa: 5.972e24 kg
De Aarde van de planeet
De verbazende beelden van Aarde van ruimte combineren nuttige wetenschap en artistieke schoonheid.
Baan: De Astronauten van NASA fotograferen de Aarde
Een mooi boek van de koffielijst. De jonge geitjes vaak vragen me welke mijn favoriete planeet is. Mijn antwoord is altijd „Aarde“. Dit boek toont waarom.
De aarde is de enige planeet de waarvan Engelse naam niet uit Griekse/Roman mythologie voortkomt. De naam komt uit Oude Engels voort en Germaans. Er zijn, natuurlijk, honderden andere namen voor de planeet in andere talen. In Roman Mythologie, was de godin van de Aarde Tellus - de vruchtbare grond (het Grieks: Gaia, terra mater - de Aarde van de Moeder).
Het was niet tot de tijd van Copernicus (de zestiende eeuw) dat men begreep dat de Aarde enkel een andere planeet is.
De aarde, natuurlijk, kan zonder de hulp van ruimtevaartuig worden bestudeerd. Niettemin was het niet tot de twintigste eeuw dat wij kaarten van de volledige planeet hadden. De beelden van de planeet die uit ruimte wordt genomen zijn van groot belang; bijvoorbeeld, zijn zij een enorme hulp in weervoorspelling en vooral in het volgen van en het voorspellen van orkanen. En zij zijn buitengewoon mooi.
De aarde is verdeeld in verscheidene lagen die verschillende chemische en seismische eigenschappen (diepten in km) hebben:
korst 0 - 40 40- 400 hogere mantel 400- 650 het gebied van de overgang 650-2700 lagere mantel 2700-2890 de laag van D '' 2890-5150 buitenkern 5150-6378 binnenkernDe korst variÃërt aanzienlijk in dikte, is het dunner onder de oceanen, dikker onder de continenten. De binnenkern en de korst zijn stevig; de buitenkern en mantellagen zijn plastic of half vloeibaar. De diverse lagen worden gescheiden door discontinuïteit die in seismische gegevens duidelijk is; het beste dat hiervan wordt gekend is de discontinuïteit Mohorovicic tussen de korst en de hogere mantel.
Het grootste deel van de massa van de Aarde is in de mantel, het grootste deel van de rest in de kern; het deel dat wij zijn een uiterst kleine fractie van het geheel (waarden onder kilogram x10^24) hebben gewoond in:
atmosfeer = 0.0000051 oceanen = 0.0014 korst = 0.026 mantel = 4.043 buiten kern = 1.835 binnen kern = 0.09675
De kern is meestal waarschijnlijk samengesteld uit ijzer (of nikkel/ijzer) hoewel het dat sommige lichtere elementen aanwezig kunnen zijn, ook mogelijk is. De temperaturen op het centrum van de kern kunnen zo hoog zijn zoals 7500 k, heter dan de oppervlakte van de Zon. De lagere mantel is waarschijnlijk meestal silicium, magnesium en zuurstof met wat ijzer, calcium en aluminium. De hogere mantel is meestal olivene en pyroxeen (ijzer/magnesiumsilicaten), calcium en aluminium. Wij kennen de meesten van dit slechts van seismische technieken; de steekproeven van de hogere mantel komen bij de oppervlakte aan als lava van vulkanen maar de meerderheid van de Aarde is ontoegankelijk. De korst is hoofdzakelijk kwarts (siliciumdioxyde) en andere silicaten zoals veldspaat. Gevergd als geheel, is de chemische samenstelling van de Aarde (door massa):
34.6% Ijzer
29.5% Zuurstof
15.2% Silicium
12.7% Magnesium
2.4% Nikkel
1.9% Zwavel
0.05% Titanium
De aarde is het dichtste belangrijkste lichaam in het zonnesysteem.
De andere aardse planeten hebben waarschijnlijk gelijkaardige structuren en samenstellingen met sommige verschillen: de maan heeft hoogstens een kleine kern; Het kwik heeft een extra grote kern (met betrekking tot zijn diameter); de mantels van Mars en de Maan zijn veel dikker; de maan en het Kwik kunnen chemisch geen verschillende korsten hebben; De aarde kan zijn enige met verschillende binnen en buitenkernen. Neem van, echter nota, dat onze kennis van planetarisch binnenland zelfs voor de Aarde meestal theoretisch is.
In tegenstelling tot de andere aardse planeten, is de korst van de Aarde verdeeld in verscheidene afzonderlijke stevige platen die rond onafhankelijk bovenop de hete hieronder mantel drijven. De theorie die dit beschrijft is genoemd geworden plaattektoniek. Het wordt gekenmerkt door twee belangrijke processen: het uitspreiden en verwijdering. Het uitspreiden komt voor wanneer twee platen zich van elkaar verwijderen en de nieuwe korst door opwellingsmagma van onderaan wordt gecreÃërd. De verwijdering komt voor wanneer twee platen in botsing komen en de rand van duikt onder ander en einden die omhoog in de mantel worden de vernietigd. Er is ook transversale motie bij sommige plaatgrenzen (d.w.z. San Andreas Fault in Californië) en botsingen tussen continentale platen (d.w.z. India/Eurasia). Er zijn (momenteel) acht belangrijke platen:
De oppervlakte van de Aarde is zeer jong. Tijdens de vrij korte (door astronomische normen) periode van 500.000.000 jaar of zo erosie en tectonische processen vernietig en ontspan het grootste deel van de oppervlakte van de Aarde en elimineer daardoor bijna alle sporen van vroegere geologic oppervlaktegeschiedenis (zoals effectkraters). Aldus is de zeer vroege geschiedenis van de Aarde meestal gewist. De aarde is oude 4.5 tot 4.6 miljard jaar, maar de oudste bekende rotsen zijn ongeveer oude 4 miljard jaar en rotsen ouder dan 3 miljard jaar zeldzaam is. De oudste fossielen van het leven organismen zijn minder dan oude 3.9 miljard jaar. Er is geen verslag van de kritieke periode toen het leven eerst begonnen werd.
71 het percent van de oppervlakte van de Aarde is behandeld met water. De aarde is de enige planeet waarop het water in vloeibare vorm op de oppervlakte (hoewel er vloeibaar ethaan of methaan op de oppervlakte van de Titaan en vloeibaar water onder de oppervlakte van Europa) kan bestaan kunnen zijn. Het vloeibare water is, natuurlijk essentieel voor het leven aangezien wij het kennen. De hittecapaciteit oceanen is ook zeer belangrijk in het houden van de temperatuur van de Aarde vrij stabiel. Het vloeibare water is ook de oorzaak van het grootste deel van de erosie en de verwering van de continenten van de Aarde, een proces uniek in het zonnesysteem vandaag (hoewel het op Mars in het verleden kan voorgekomen zijn).
De atmosfeer van de Aarde is 77% stikstof, 21% zuurstof, met sporen van argon, kooldioxide en water. Er was waarschijnlijk een zeer grotere hoeveelheid kooldioxide in de atmosfeer van de Aarde toen de Aarde eerst werd gevormd, maar het is sindsdien bijna allen opgenomen in carbonaatrotsen en in mindere mate opgelost in de oceanen en verbruikt door het leven installaties geweest. De tektoniek van de plaat en de biologische processen handhaven opnieuw nu een voortdurende stroom van kooldioxide van de atmosfeer aan deze diverse „gootstenen“ en achter. De uiterst kleine hoeveelheid kooldioxide ingezeten in de atmosfeer op elk ogenblik is uiterst belangrijk voor het behoud van de de oppervlaktetemperatuur van de Aarde via het serreeffect. Het serreeffect heft de gemiddelde oppervlaktetemperatuur op over 35 graden van c boven wat het anders zou zijn (van een frigid -21 c aan comfortabele +14c); zonder het zouden de oceanen bevriezen en het leven zoals wij het weten zou het onmogelijk zijn. (De damp van het Water is ook een belangrijk broeikasgas.)
De aanwezigheid van vrije zuurstof is vrij opmerkelijk van een chemisch standpunt. De zuurstof is een zeer reactief gas en in „normale“ omstandigheden snel met andere elementen zou combineren. De zuurstof in de atmosfeer van de Aarde wordt geproduceerd en door biologische processen gehandhaafd. Zonder het leven zou er geen vrije zuurstof zijn.
De interactie van de Aarde en de Maan vertraagt de omwenteling van de Aarde door ongeveer 2 milliseconden per eeuw. Het huidige onderzoek wijst erop dat ongeveer 900 miljoen jaar geleden er 481 18 urendagen in een jaar waren.
De aarde heeft een bescheiden magnetisch gebied dat door elektrische stromen in de buitenkern wordt veroorzaakt. De interactie van de zonnewind, het magnetische veld van de Aarde en de hogere atmosfeer van de Aarde veroorzaakt auroras (zie het Interplanetaire Middel). De onregelmatigheden in deze factoren veroorzaken de magnetische polen om zich te bewegen en zelfs omgekeerde met betrekking tot de oppervlakte; de geomagnetische het noordenpool wordt momenteel gevestigd in noordelijk Canada. (De „geomagnetische het noordenpool“ is de positie direct inzake de oppervlakte van de Aarde boven de zuidenpool van het gebied van de Aarde; zie dit diagram.)
Het magnetische veld van de Aarde en zijn interactie met de zonnewind produceren ook de de stralingsriemen van Allen van de Bestelwagen, gaf een paar van doughnut ringen van geïoniseerdg gas (of plasma gestalte) dat in baan rond de Aarde wordt opgesloten. De buitenriem rekt zich van 19.000 km in hoogte uit aan 41.000 km; de binnenriem ligt tussen 13.000 km en 7.600 km in hoogte.
De Straal van de afstand Massa
Satelliet (000 km) (km) (kg)
Maan 384 1738 7.35e22
|
|---|